Bu Cumhuriyet nasıl kuruldu?

Istiklal ugruna kaybedilen asklar.

Bir hanimefendi diyor ki; 1919 yili idi. Istanbul bastan asagi Ingilizlerin isgali altindaydi. Liseyi yeni bitirmistim.

Güzel bir kizdim.

Dünür gelmeye basladilar.

Biri avukatmis.

Gösterdiler uzaktan, boylu poslu yakisikli bir delikanliydi, begendim.

Nisanlandik.

Nisanlimi seviyordum.

Mutlu bir yuva kurmak hevesi ile lamba isiginin altinda sabahlara kadar oyalar örüyor, çeyizler hazirliyordum.

Ama çok geçmedi ki mahallede bir dedikodu yayildi.

(Ayse’nin nisanlisi avukat degilmis, ipsizin biriymis, üstelik cami önlerinden tabut tasiyarak karnini doyuruyormus) dediler.

Alt üst oldum.

Babam götürdü,uzaktan izledik,gerçekten de tabut tasiyordu…

Yikildim.

Nisani atip, ayrildik.

Aradan 5 yil geçti.

Evlenmistim,

Bir de çocugum olmustu.

1924 yiliydi.

Artik ülkemiz özgürdü.

Bir gün Beyoglu’nda rastladim ona.

Oglum yanimdaydi.

Beni görünce titredi, çeketini dügmeledi.

Saygi göstererek durdu önümde.

Vaktiniz varsa size bir çay ikram etmek isterim, dedi.

Olur, dedim.

Bir büroya girdik.

Burasi bir avukatlik bürosuydu ve kapida adi yaziyordu.

Içerde yardimcilari çalisiyordu.

Siz gerçekten avukat misiniz, dedim.

Evet, dedi.

Peki, avukatsiniz da neden cami önlerinden tabut tasiyordunuz, diye sordum.

Durdu, basi öne egildi.

Beni affedin,dedi.

Istanbul isgal altindaydi,

Her taraf Ingiliz askeri kayniyordu.

Her seyi didik didik ariyorlardi.

Biz de Anadoluya ,Milli kuvvetlere ancak,cenaze süsü vererek tabutlarla silah kaçiriyorduk.

Bu ülke için hayati bir isti.

Bunu size bile söyleyemezdim!...

BU VATANI CANLARINI VE ASKLARINI FEDA EDEBILENLERE BORÇLUYUZ.

INSAN inandigi seyler ugruna muhtesem hatalar yapabilir.

Haber : Semra Öztürk Palak