PALYAÇO

Her gün, günde en az iki kez ölür, ölür dirilirim ben ,

Ötekileri yok saysam bile ,çiktigim sahnelerde kederimi,tasami ,

Üzüntümü,acimi hatta ,

Ölümcül ayriliklarin onulmaz kahrini....

Birakirim ruhumu, soyup dökülmüslügünde...

Içim kan aglasa da, güldürürken ben insanlari...

Gülerim....

Göz bebeklerimin arkasinda ,

Asili kalan hüzünlerimi kimsenin farketmemisliginle.

Adimizin çikmisligin da dokuza ,inmemisliginde sekize...

Alti üstü Palyaçoyuz hani ya...

Güldürürken aglamak,

Kederli ve mutsuzken bile

Mutlulugu ,sevinci yasatmaktir isimiz....

Kaderimizdir bizim .....

Inince perde ,sönünce isiklar ...

Dagilinca kalabaliklar,

Çoklukla kimsenin umurunda degildir..

Palyaçonun da bir insan oldugu....

Bir insan oldugu....