Kendimden özür diliyorum!

Kendimden özür diliyorum!

Görele eski OFED baskani Bülbül Genç'ten mükemmel bir makale...

Yasadigim süre boyunca hep merhametimin arkasindan yürüdüm, beklentilerimi arkada biraktim. Kimseden bir sey beklemedim,dogrusu bu saniyordum çünkü.Yasadiklarimi,yasayamadiklarimi içimde sakladim,sustum, bastirdim olsun dedim insanlik bende kalsin. Verdim, hep verdim, karsiligini alip alamadigima bakmadan,aslinda güçlü olmak degildi istedigim,ama olmak zorundaydim  ve oldum.

Kendimi hep erteledim. Kimsenin beni anlamadigini bildigim halde hayatima girenleri bana verilmis kutsal bir görev olarak gördüm. Herkesi mutlu etmek zorundayim zannettim. Benimde mutlu olmam gerektigini unutmusum. Görevim neyse en iyisini yapmaliydim ki vicdanim rahat etmeliydi. Birilerinin de bana karsi görevleri oldugunu hiçe saymisim oysa...

NE YAZIK KI; Karsimdakilerin eksiklerini tamamlamaya çalisirken, onlarin hatalarini görmeye vaktim kalmamis sanki. Beni üzmelerine bakmadan, karsiliginda ne aldigima, ne hissettigime aldiris etmeden  hep verdim.

Kendimi nasilda unutmusum.Unutturmuslar aslinda. Paramparça olmus kalbime, dogrulari söylemeye çalisan beynime, mutsuz yüzüme hep sus dedim. Sen sus!..Kendime haksizlik ettim, kimseye etmedigim kadar.

Kendimi geldigimde ise yorgun,yilgin, bitkin bir kösede saklanip aglayan bir kiz çocugu olarak buldum.

Ve ona elimi uzattim diyebildigim tek sey "Geçti", bir daha seni kimse üzemeyecek.

Simdi senden özür diliyorum.

Seni bu kadar hiçe saydigim için,insanlarin seni bu kadar üzmelerine  müsaade ettigim için, seni hiç bir zaman dinlemedigim için,üzerine bu kadarsorumluluk yükledigim için,hakkin olan bütün duygulari sana yasatamadigim için.

Simdi tekrar söylüyorum.

INSANLIGINDAN, KALBINDEN, DUYGULARINDAN, ÇOCUKLUGUNDAN, HISLERINDEN ÇOK ÖZÜR DILIYORUM... !

Galiba ben almadan vermenin Allah'a mahsus oldugunu unutmusum.

Yazan : Bülbül Genç