DUT PEKMEZİ HİKÂYESİ

DUT PEKMEZI HIKÂYESI

Dut pekmezinin yapilisi hayli zahmetlidir ancak dut pekmezini yemek de bir hayli zevklidir.

Sabah kahvaltilarinin vazgeçilmezi ve soguk kis aylarinin tartismasiz güç kaynagi dut pekmezi insani zinde tutar. Taze tereyagi ile karistirilmis dut pekmezini yemeye doyum olmaz.

Sevgili emektar Aysel ablam ve Hüseyin enistem ile birlikte yaptigimiz dut pekmezi serüvenini fotografladim ancak dut agacindan dut silkelerken beni çekecek kimse yoktu maalesef!

Aysel ablam dut pekmezi yapmayi aklina koymustu ve Hüseyin enistemi sikistirip duruyordu. Böylece hem kendi ihtiyacini karsilamis olacakti hem de çocuklarina da dut pekmezi vererek mutlu olacakti.

Enistem dut silkeleyecek birisini aradigini söylenirken tereddütsüz kabul ettim ve çiktim dut agacinin tepesine.

Asagida ablam ve enistem tente tutuyorlar bir yandan da sürekli bana bagrisip duruyorlardi.

"Ura Ali çok dikkat et kendine, pekmez var diye senden olmayalim, dalin çok ucuna gitmesene Aliii" diye söylenip duruyorlardi.

Derken üç agaç dutun dallarindaki lüle gibi dutlari itinayla silkeledim ve kaplara doldurdugumuz dutlari evin kapisina kadar getirdik.

Önce çuval içine yerlestirdigimiz dutlari ezerek suyunu kovalarin içine doldurduk.

Aysel ablam dut kaynatmak için önceden biriktirdigi çali çirpinin yanina pekmez tavasini yerlestirdi ve altina sürdügü çalilari tutusturdu. Dut suyunu tavanin içine doldurup basladik beklemeye.

Iste bu anda dut pekmezi olmasini beklemek kadar zevkli baska bir sey olamazdi. Zaman geçtikçe tava içinde kaynayan dut suyu koyulasmaya ve çekilmeye basladi, derken hazir hale gelen dut pekmezini kaplara doldurmaya basladik.

Bu hikâyenin en zevkli yeri tava dibinde kalan dut pekmezini parmaginla yalamaktir. Iste bu zevki enistem Hüseyin’le beraber yasadik doyasiya.

Sagolasin Aysel abla, eline, emegine saglik.

Ali DURSUN