Sorunlari çözmek için hep basvurdugumuz (ama bu sekilde hiçbir zaman, hiçbir sorunu çözemeyecegimiz apaçik olan) kuvvet, siddet ve savas denilen barbarligin ta derinlere inen köklerini kesip atabilecek miyiz? 

Zekâmiz çok gelismis oldugu halde, duygusal ve ahlâkî açidan çok gerilerdeyiz. Aradaki bu farki giderebilecek miyiz? Bu sorulara bir cevap verebilmek için,  insanin mevcut durumu hakkinda, kapitalizm ile insan iliskisini günümüz dünyasinda ayrintili sekilde incelemeye gerek var aslinda..

Bugün Kürt sorunu dünden daha ivedi bir konuma gelmis durumda. Hükümet çözümün aciliyetini görmek bir yana oyalama taktikleriyle geçistirip zamana yayiyor. ‘Kamu düzeni’ adi altinda askeri düzen getirmeye çalisiyor.Bunun hiç kimseye faydasi olamayacagi gibi ayristirici ötekilestirici yönüyle de toplumu kutuplastirmaya hizmet edecegi ortada,ötekilestiren dil ve üslup sadece insanlari birbirine düsman eder.

Kapsayici olamaz, kuskusuz çözüme yönelik ne zaman umut filizi boy verse iktidarin budayan taraf olduguna geçtigimiz günlerde bir kez daha tanik olduk,sürekli demogoji ve rakibini karalamaya yönelik tavirlar iktidara prim getirmez tersine bumerang gibi kendisine geri döner.

Oysa radikal demokrasi dedigimiz degisim tüm insanlik için siçrama tahtasi,eger ezberleri bir kenara koyar,insan haklarindaki esitligi sular gübrelersek yol alabiliriz.

Degisim dedigimiz sey ön yargilardan,tabulardan,kuskulardan,sablonlardan kurtulabilmek ile mümkün ve aslolan iyi "niyet" e bagli karsilikli güven duygusunu yeserterek hizmet etmekse tüm bunlar mümkün.

Insan haklarinda esitlik,adalet ve insanlik lehine gelistirilecek somut adimlar atmak varken,  öfkeyi,siddeti,kavgayi,kini ve hiddeti soyunup yapici, birlestirici, ve insani merkeze alan tavir, gelisme ve bu merkezde yapilacak politikalara katki sunan zihniyete bu gün dünden daha çok ihtiyaç var.