Bugün Babalar Günü.
Ben babami bundan tam 12 yil önce kaybettim,
Babami kaybettigimde 38 yasindaydim simdi ise 50.
Babami kaybettigimde evli ve iki çocuk babasiydim ve bir isim vardi. Yani isi gücü ve bir ailesi olan kisiydim babami kaybedene kadar.
Ama babami kaybettigimde bir seyin ayirdina vardim.
Megerse ben babami kaybedene kadar hala çocukmusum. Çünkü üstümde birisi vardi hep. Iki günde bir, haftada bir, hatta ve hatta ayda bir de yüzünü görsem babam vardi benim ve onun gölgesi altinda yasiyordum.
Babami kaybettigimde ise büyüdügümü anladim.
Çünkü artik kimse yoktu üstümde.
Bir basima kalmistim hayatta.
O zaman çocuk olmadigimi, büyüdügümü anladim.
Iste bu nedenle anneler ne kadar degerliyse babalar da o kadar degerli. Bütün babalarin ellerinden öpüyorum.
Ve sizlere geçen yil kösemde kaleme aldigim yazimi bir kez daha aktarmak istiyorum.
*****
Babaniz yasiyorsa hala çocuksunuzdur.
Bu harika.
Insan babasi ölünce büyüyor çünkü. Yalniz basina kaliyorsunuz o zaman artik.
Çocukken her seyi bilen, herkesten güçlü olan babamiz biz büyüdükçe küçülüyor.
Zamanini tamamlamis ve geçmiste kalmis bir yasli olarak kendi kösesinden bize bakiyor.
Uzakta olsa da, bize dokunamasa da...
Usandiracak kadar ayrintili sorularla hayati ögrendigimiz, her seyi bilen babamizin sorulariysa biz büyüdükçe artik bize sikici gelmeye basliyor.
Müdahale etmese, soru sormasa ne iyi olur dedigimiz zamanlar çok oluyor artik. Biz ondan daha iyi biliyoruz ya her seyi. Zaman artik onun zamani degil ya...
Teknoloji gelisti ya...
Her sey degisti ya...
Oysa ne zaman ki babanizi kaybediyorsunuz, iste o zaman gerçekten büyüyorsunuz. Çünkü çinarin gölgesi yok artik üzerinizde. Sizi fark etmediginiz halde yagmurdan, günesten koruyormus meger o gölge.
Siz de aile kuruyorsunuz, baba oluyorsunuz, sizin de gölge yaptiginiz ve korudugunuz birileri oluyor ama o gölgeyi çok ariyorsunuz.
Babaniz öldügünde büyüyorsunuz.
Artik soru soracaginiz, ögreneceginiz, azarini duyacaginiz, takdirini alacaginiz, aksam eve dönerken yolunu gözleyeceginiz, korkacaginiz bir babaniz yoksa büyüyorsunuz.
Yarininizdan sorumlu tuttugunuz, her istediginizi almak zorunda olan o kisi yoksa artik...
Hep sessiz aglayan, suskun seven, en zor dönemde bile yikilmaz görünen, sirtinizi dayadiginiz çinar agaciniz yoksa artik...
Büyüyorsunuz o zaman iste.
Savasin ortasinda komutansiz kalmaktir, babasiz kalmak.
Kaç yasinizda olursaniz olun babaniz yasiyorsa hala çocuksunuzdur.G.ASLAN