Ne kadar kolay cennete gider oldunuz…

 

Cenneti mi özlediniz?

 

Sofralarindan ekmeklerini,islerinden emeklerini,ceplerinden paralarini,kisiliklerinden onurlarini, yataklarindan kadinlarini,uykularindan rüyalarini,kucaklarindan çocuklarini,yüreklerinden sevgilerini, inançlarini,hayatlarindan huzurlarini çaldiniz.

 

Hem kendinize hem onlara yalan söylediniz,hem kendinizi hem onlari kandirdiniz,

 

Öldürdünüz,aglattiniz,aldattiniz,

 

Göz göre göre cehennemi çagirdiniz…

 

Ezdiklerinizi, sömürdüklerinizi o cehennemin içinde birakip cennete bilet mi kesiyorsunuz?

 

Siz olsa olsa Allah’in savas açtigi kendi karanliginda kaybolup giden zavallilar olabilirsiniz.

 

Gözünü hirsin bürüdügü,yerleri ve genleri büyüdükçe yüreklerinin ve içindeki degerlerin toplu igne basi kadar kaldigi zavallilar olabilirsiniz.

 

Siz!

 

Mala mülke itibar eden,gaflet uykusundan hala uyanamayan zavallilar…

 

Edindiginiz mal-mülkler,sahip oldugunuz makamlar sizi kurtaracak mi saniyorsunuz…

 

Aglattiginiz insanlarin gözyaslarinda,öldürdügünüz masumlarin kaninda bogulacaksiniz…

 

Eger ki biraz insanliginiz kaldiysa önce kendi gözyasinizda bogulursunuz.

 

Ezdiginiz,sömürdügünüz insanlar sizi affetmeyebilir,Allah da affetmeyebilir ama belki kendi kendinizi affedebilirsiniz.

 

Kuran,sizin gibi gafillere kilavuzluk yapmamis olabilir,körelmis vicdanlarinizi harekete geçirmemis olabilir ama…Çaldiginiz hayatlar ve haklar size cehennem yolunda kilavuzluk edecektir.

 

Siz ki cennet ve cehenneme inanmayanlarsiniz.

 

Siz ki kendine inanmayanlarsiniz,siz ki kendini sevmeyenler,kendini tanimayanlarsiniz.

 

Siz,önce kendi atesinizde yanacaksiniz.

 

Cennete inansaydiniz ona yüreginizde yer açardiniz.

 

Cehenneme inansaydiniz onu kendinizden ve sevdiklerinizden uzaklastirmak için savasirdiniz.

 

Sevmeyi,sahiplenmeyi bilirdiniz.

 

Paylasir,paydalari korurve sahiplerine iade ederdiniz.

 

Ama siz ne yaptiniz,yerinizi büyüttünüz,malinizi büyüttünüz,yasadiginiz ömür boyunca tüketemeyeceginiz edinimler kazandiniz.

 

Aldiklariniz çok,verdikleriniz yok oldu.

 

Yalnizlastikça,kendinize yabancilastikça daha çok istediniz,

 

Allah’in adaletine güvenmediniz,kendiniz adalet dagitmaya kalktiniz.

 

En büyük payi kendinize aldiniz.

 

Pazarliga oturdunuz onunla.

 

Dünyadaki yeriniz büyüdükçe ibadetleriniz de artar oldu.

 

Inançlariniz kazançlariniz dogrultusunda ivme kazandi.

 

Ezdikçe, sömürdükçe daha çok inandiginizi haykirdiniz.

 

Neden bu kadar çok bagirdiginizi bir kendiniz bile anlayamadiniz.

 

Sesiniz gür çikarsa vicdaniniz duyar sandiniz.Ama siz bu yola girerken vicdani yolun basinda birakanlarsiniz.Bagirdikça körlesti vicdaninizin gözleri, sagirlasti kulaklari…

 

Hak dediniz yediniz,pak dediniz giydiniz…Allah yolunda sevmediniz.Sevgi denince yollarinizi ayirdiniz. Sevmek paylasmakti,inanmakti,sevmek korumakti,sevdiginin canini acitmamakti.Korkmadiniz yaratilani tanimlamaktan,din,dil,renk diye ayirmaktan.Ama korktunuz yoksula,ezilene yanasmaktan.

 

Sizin asli göreviniz insani tanimlamak degil tanimakti.

 

Taniyip anlamakti.

 

Siz! Allah’in savas açtigi insanlar.

 

Korkularinin gölgesi büyüdükçe pazarliklari da büyüyenler,kendinizi kandirdiginizi anlayin artik. Saraylarda da yasasaniz,öldükten sonra adiniza tapinaklar da yaptirsaniz üzerinize atilacak olan iki kürek toprak.

 

Siz! Cennet ve cehennemi yüreklerinde tasimayan gafiller…Rantlariniza bir mola verin de arkaniza bakin.Biraktiklariniz ne,kazandiklariniz ne…

 

Siz dindarsaniz ben kendimi inandigim bütün degerlerden azlediyorum.

 

Içimdeki sevgiyi korumak için, Allah’a olan inancimi yitirmemek için,sizden biri olmamak için…

 

Allah’in seytanlari sizi korusun.

 

Ser yolunuz hayra çikar belki sizi gördükçe seytan seytanligindan utandigi vakit…