Sayfayı Yazdır | Pencereyi Kapat | Resimleri Gizle

UMUDU BOYLANDIRAN ŞAİR

Açıklama:
Kategori: Köşe Yazarları
Eklenme Tarihi: 14 Mayys 2012
Geçerli Tarih: 03 Mayys 2026, 16:08
Site: Görele Sol Platformu
URL: https://www.gorelesol.com/yazar.asp?yaziID=10430

                                  UMUDU BOYLANDIRAN SAIR
              23 NISAN SIIRININ SON DIZESINI KALBIMIZE YAZDI!
                                               Nursen URAL
      

 “Neye yarar ölmek, / Yasamak neye?/ Yürek kovanimizdan/ Binlerce isçi ari/ Uçuramadiktan sonra.” (Anlam) Güngör Gençay

‎'' Ne olursa olsun sairin baglanmasini istiyorsak, sunu söyleyebiliriz: Sair yitime baglanan kisidir. Sairler dili kullanmayi yadsimislardir.'' Sartre
Yitime baglanan  Güngör Gençay’in dili ret ederek yazdigi 23 Nisan siirini dinliyorum gözlerimde ilk karsilasmanin umutlu anilarini hüzünle boylandirarak. Gerçeklikten kaçis yollari arar anin acisindan bir anligina da olsa kurtulmak isteyen ben. Bende, benimin arkasina takiliyorum anin içimi ezen çigligindan kaçmak için. Nalan Çelik’in, Gençay’la son karsilasma sözcüklerini duyamazliktan gelerek.
  Sonsuz yolculuga ugurlarken gözlerim nedense hep ilk karsilasmaya takilir. Nedenini kavrayamadigim bu durum, her gidenle birlikte bellegimde yenilenir. Belki bir anligina onu tekrar yasatma umudu. Belki de  acidan kaçma  avuntusudur. Gençay’ida ugurlarken yine bu ilk karsilasmaya kilitlendi gözlerim.
       Dostlarinin, dostlarimin, arkadaslarinin, arkadaslarimin Gençay’a dair anilari kulagima çalinip kayboluyordu. En fisiltili dokunussa; son görüsmelerini aciyla dillendirenlerin hüzünlü solugunun yüzüme yakici sicaklikla kaçamak degmesiydi. Bense zamanin dümenini; Insancil Atölyesi’e çevirmistim.
  Siirlerinden tanidigim sairle sahsen karsilasmanin merakli heyecani. Ilk görüste Gençay, beni sasirtmisti. Siirlerinin gür sesliligi nedeniyle düslerimde dev beden vermistim. Mimi minnacik birini beklemiyordum. Hos geldiniz dedigimde benimin kalipçi ukalaligindan utanmistim. Gözlerinin yasami isiltili pariltiyla kucaklayisi, benimin kaliplarini tuzla buz etmisti. Atölye çalismalari yasi natüre eder. Ögrenci psikoloji yasina hâkim olur. Yanimda oturan Ferit Sari’ya fisiltiyla; “ Bu küçük dev, insana yasama sevinci veriyor .”demistim. Gülerek onaylamisti. Sair tanisikligin dostluga dönüstü evrede ilk karsilasmamizda ki yanilgimi ve umudumu yalniz siirleriyle degil gözlerinde ki isiltiyla boylandirdigi söylemistim. Gülerek tesekkür etmisti. Kalipçi olmadigimi vurgulayarak siirlerinden tanidigi sairlerle sahsen tanismanin fitilini atesleyerek anilarini tazeleyerek ismini duymadigim (cehaletimi hos görmenizi diliyorum) birçok degerli sairlerimizi anmisti.

   "Insan öldügünde kendisini taniyanlara hazin bir bosluk, bir uzam birakir. Bir surettir bu geride görünmez bir biçimde birakilan. El kalbe açilmistir artik..." J.Berger

Sairi (sanatkâri)diger insandan ayiran ve tek avuntumuz bu hazin boslukta uzami siirleriyle örgelesis olmasidir. Ölüm acisinin yarasi kabuk bagladiginda Gençay’in tek bir dizesine dokundugumuzda artik hep yani basinizdadir. Biz yasadiginiz sürece ve siirlerini okudugumuz sürece hep bizimledir. Sonsuz yolculuk dinlencesinde oldugu yalnizca anilarimizda kalan derin yara özlemimizdir.

Toplumcu gerçekçi sairimizin edebiyatimizda biraktigi boslugu hiçbir kalem tarafindan doldurulamayacagi biliyorum. Her kisi ve eseri biriciktir. Ardillarinin çok olmasi umuduyla yasama ve yasatma adina yazimi bir siiriyle sonlandirmadan önce; literatürümüze biraktigi sözcüklerin sayisi kadar minnetle, saygiyla, özlemle aniyorum. Yürek kovanimizdan binlerce ari uçaran umudu boylandiran sairimizi. Isiklar içinde dinlen!

Yangin Gülleri

Delip geçti gerçekler yangin üzre bilinen
Bütün ögretilerin anafikirlerini.
Siddetli bir deprem kusaginda simdi
Hepsi de sallaniyor.

Odalarinda, koridorlarinda insan solugu
Kapilarinda, pencerelerinde gözler.
Kiminin elinde kalem, elinde saz
Dilinde siir ve türkü kiminin
Ama hepsinin yüreginde
Pir Sultan Abdal duruyor.

Gözlerini baglarsak zamanin
Milattan öncesi ve sonrasinda
Cinayetlerin nedeni hep ayni
Atesin islevi ayni oluyor.

Iki Temmuz gününün
Saat 19.50 kavsaginda
Sivas'ta madimak degil,
Gülde sevgi, sevgide insan yaniyor.

Çiçek vermez aglama topraklari
Yanginlarda ve acilarda sürekli
Durdurmak mümkün degil zamani
Sivanmis haaa deyip gelecege
Hayati kavgalar çogaltiyor.

Temmuz bahçelerinde artik
Rüzgarlar atesten esmeyecek
Gayretin beyhude mezarci
Devrilen bir yanginin kopup gelen sesinden
Binlerce aydinlik filizleniyor.

 

Güngör Gençay

Sayfayı Yazdır | Pencereyi Kapat | Resimleri Gizle